میشه موند

نمی دونستم چی بنویسم امروز ....داشتم صدتایی عشق از نرودا رو ورق می زدم که سه سال پیش دوستی به من هدیه داده بود و لای اون دست نوشته ای که دوستش دارم.

لیلای خوبم :برای به دنیا آمدنت،برای زنده بودنت و برای همیشه زندگی کردنت آرزو کردم .برایت شور ،عشق ،شیدایی ،سرگشتگی ...و نه سرگردانی آرزو کردم .اما از آرزوی وصل می ترسم ،ترسهایم برایت غریبه نیست .من به اندازه ادراکم برایت شور خواستم و ایمان دارم که خدا به اندازه شور تو به تو وصل می دهد .اینها واقعا بهترین آرزوهای من برای کسی است که تازه به دنیا آمده !

برای کسی که نه زنده بودن بلکه زندگی کردن در همه سالهای عمرش می شود دومین آرزویم برای او.

این هدیه نه مال امسال و نه سال آینده

این هدیه هر سال و هر روز تو باد

اول /بهمن ماه /هشتاد و پنج    

از دیروز همه دوستای گلم دارن تبریک می فرستن پس...

تولدم مبارکـــــــــــــــــــــــــــــــ

 من با برف اومدم زمین  توی یه شب سرد زمستونی توی یه شب از ماه بهمن