می دونید چرا ما آدمها برای همدیگه

مهم میشیم؟

چون توی یه راهی که هیشکی از تهش خبر نداره و می دونیم هر کسی باید تنها بره

دنبال تایید می گردیم

دنبال اینکه قدمها رو درست برداشتیم

بعد اگه تایید بگیریم از هم که هیچ

اگه نگیریم سعی می کنیم تایید بسازیم

حالا به هر زوری که شده

با تعربف از خودمون با دوست شدن با همقدم شدن

با کارهای مشترک کردن با خلق علایق مشترک

اینا همش طبیعیه

و گاهی دوست داشتنی و سرنوشت ساز

اما بدترین حالت موقعی اتفاق میفته که بخوایم

راه بسازیم

بگیم همه اون راهی که میرن رو اشتباهی میرن

مزخرفه !

راه اینه که من میگم و بعد بر اساس راه خلق شده همه چیز رو دوباره تعریف کنیم

اشتراکات رو ،دوست داشتن رو ،خوبی رو ،اندیشه رو

وای به اون روز

چون نه از تنهایی و ترس راهی که باید بریم خلاص میشیم

نه آخرش راهی رو که باید بریم رفتیم

صفریم

زیر صفر